Mellow days

Lang geleden schreef ik een gedichtje over blauwe lucht. Het was in die dagen na de chemotijd. Ik was gewend aan de vermoeidheid. Had evenwicht gevonden in hoe ermee om te gaan. Ik wist, stilletjes, dat het beter ging. Langzaam. Niet teveel verwachtingen. Niet teveel op rekenen. Neem het dag voor dag. Dat was het devies.

Die dag was weer eens zo’n dag waarop het niet ging. Waarop mijn voeten sleepten op de trap. De trapleuning me helpen moest om mezelf omhoog te sleuren. Of ervoor te zorgen dat ik de traptreden niet miste, als ik naar beneden liep. In de keuken kon ik beter geen messen gebruiken. En ook geen pannen opzetten op het vuur. Want er zou onvermijdelijk wel weer wat aan mijn aandacht ontschieten. Dat soort dagen maakten me niet meer bang. Ik wist dat ze overgingen als ik niet vocht. Als ik het liet. Me overgaf aan dat gebrek aan macht. Tot de dag weer over was. Dat ‘morgen weer een dag’ weer een nieuwe waarheid gaf.

fragment uit blauwe lucht

Op zo’n dag zat ik bij voorkeur binnen op de bank. Ik had ‘naar buiten’ ook al vaak geprobeerd, maar ik schrok op zo’n dag overal van. Van drukte in de supermarkt, geluid op het terras, voorbijrijdende auto’s. Het was alsof ik in een luchtbubbel zat en alles wat er doorheen brak een aanval op mijn veiligheid was. Binnen was beter. Binnen was ik veilig tot de overprikkeling over was.

Toen ik daar, op de bank, over mijn linkerschouder naar buiten keek, zag ik de blauwe lucht boven de daken. Mensen trokken naar buiten. Was het de eerste lentezon? Of nog een verrassend mooie dag in het najaar, waar niemand meer op rekende? De blauwe lucht, de wetenschap van zon, de hoop die die de mensen naar buiten lokte. Het was goed genoeg om te weten dat het er was. Als ik zou willen. Opstaan. En gaan, naar waar het lonkte. Maar ik hoefde niet. En dat ik niet hoefde, terwijl het op een andere dag wel gewoon weer zou kunnen, dat maakte alles goed. Hoe energieloos ik daarbinnen ook op die bank zat.

Ik zit vandaag thuis, geveld door van die vage griepklachten die me een paar jaar geleden nog vreselijk bang zouden hebben gemaakt voor terugkeer van kanker. De verhevigde opvliegers, de duizeligheid. Elk litteken dat opvlamt alsof iemand er met naalden in zit te prikken. De slapheid van mijn spieren als ik mezelf de trap op sleep. Het gebrek aan concentratie in dat lichte hoofd dat naar de keuken loopt om thee te zetten, en dan zonder wat dan ook weer terug naar de woonkamer keert. En dan ga ik nog maar een keer, maar nu met vastgespijkerd mantra ‘zet thee, zet thee, zet thee’. Zodat ik het niet vergeet.

Er is veel veranderd in die tussenliggende jaren. Hoewel de lucht vandaag juist grijs is, en de zon verscholen ligt, voel ik diezelfde sluimerende hoop en berusting van toen. Het komt goed. Het is goed. Het is beter dan het was. En het is goed. Het komt zoals het komt. En het komt goed.

Leren loslaten. Geleerd hebben je over te geven aan je lijf. Het de baas laten zijn ondanks alles wat je wilt. Omdat je lijf oh zo goed weet wat goed voor jou is, als je er maar naar luisteren wilt. Ik ben trots op mezelf. Dat ik geleerd heb om zo dichtbij mezelf te leven.

Ik hoop dat jij, kankerpatiënt na mij, als je nog worstelt en bang bent voor die mist in je hoofd. Als je door die aanhoudende vermoeidheid nog niet gelooft. Niet echt. Dat het weer beter wordt. Weet dat het ok is als je je er aan over geeft. Dat de wereld op je wacht, tot jij er aan toe bent. En weet, dat later, als het niet meer die ziekte is, die je op de bank vasthoudt, dat je dan geleerd hebt dat het goed is.

Soms moet je je overgeven aan die mellow days. De rouw toelaten in jezelf. De melancholie. Dat dingen niet zo maakbaar zijn als we zouden willen. Dat je beter volgen kunt, je kansen pakken. Als ze komen. In plaats van steeds maar knokken, streven en proberen. Forceren. Willen. Eisen. Omdat je het zo gewoon geworden bent om altijd maar zo sterk te zijn. Te winnen van je leven.

Ik heb een aantal prachtige liedjes opstaan. Tash Sultana. Chantal Acda. Elske de Wal. Glee. Stromae. Naaz. India Arie. Birdy. Liedjes die horen bij een dag als deze. Ik hoop dat ze je inspireren. Tot het maken van jouw blauwe lucht. Jouw lijst op mellow days. Die je helpen vertrouwen en loslaten. Omdat er morgen weer een dag komt. Of anders daarna.

 

 

 

Advertenties

Over Www.overwegmetkanker.nl

Over sommige aspecten rond kanker wordt veel gepraat en gedeeld. Met je omgeving, of met andere kankerpatiënten. Zoals de impact van het verlies van je haar, het ziek worden van de chemo, de strijd en de kracht die je voor de ziekte nodig hebt. Er zijn ook heel wat kleine en grote dingen die we niet delen. Of die we veel te weinig delen met de mensen om ons heen. Meestal omdat het voor onszelf ook niet helder is. Het gevolg is dat iedere kankerpatiënt zelf opnieuw het wiel uit moet vinden, in wat helpt tegen die bijwerkingen en klachten. Op deze pagina's zijn tips en ervaringen van kankerpatiënten verzameld over het hanteerbaar maken van de gevolgen van kanker. Om andere patiënten herkenning te bieden, om hen een handvat te geven, en om het makkelijker te maken er met je omgeving over te praten. Zodat je het beter uit kunt leggen, en dus ook betere hulpvragen kunt stellen.
Dit bericht werd geplaatst in Fysiek, Kanker, Mentaal, Verwerking en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s