Schakelstand

Doorleven na kanker. Soms is het echt schakelen tussen werkelijkheden. Die ene, waarin kanker er onmiskenbaar is, en die andere, waar het er juist om gaat je leven opnieuw vorm te geven zonder dat die ziekte je dagelijks aan haar bestaan herinnert. Of ik die tweede wereld nu beleef als ‘onzichtbaar ziek van anti-hormoontherapie’ of als ‘genezen van kanker met restklachten’, feit is dat ik de momenten waarop het er niet is omarm als een geschenk uit de hemel. Weer normaal. Weer gewoon. Hoe langer ik dat leven mag leven, hoe meer de hoop dat dat zo blijft verandert in vanzelfsprekendheid. Totdat die andere werkelijkheid me weer inhaalt. Doordat er een controle komt. Doordat er een bijwerking is die me nekt. Of doordat ik iets opmerk in of op mijn lijf, wat me bang maakt voor uitzaaiingen.

Inmiddels lijkt het erop dat ik op het moment dat die twee werkelijkheden van plek wisselen, niet meer zo noodzakelijk in een zwart gat kukel. Ik was altijd zo bang, zo bang dat de klachten die dan weer opvlamden -de vermoeidheid; de geheugenproblemen; de pijn- nooit meer uit mijn leven weg zouden gaan. Dat het feit dat ik hoopte zonder die klachten te kunnen leven, niet veel meer dan een illusie was.

Die angst voor blijvendheid was zijn wapen. Het wapen waarmee het zwarte gat grip op me had. Dat rekenen op een kankerloos leven bleek wel weer hopeloos naïef. Dat was wanneer het zwarte spook me aan kon kijken en uit kon lachen. Galmend. Recht in mijn gezicht.Waarom deed ik mezelf die hoop toch steeds weer aan? Nee, in de echte wereld is kanker het uitgangspunt, en het even mogen vergeten de uitzondering. Niet andersom.

Het zwarte spook smeet zich met regelmaat voor mijn voeten. Verstrikte mijn pas. Waarop ik naar beneden viel, het gat in. En vanuit de bodem naar boven kijkend -terwijl die vermoeidheid mijn benen nog wat zwaarder maakte en de mist in mijn hoofd ervoor zorgde dat ik niet ver genoeg vooruit kon kijken- kon ik me amper nog voorstellen dat ik ooit weer daarboven rond zou kunnen lopen. Weg van het gat. Vrij. Erop vertrouwend dat het over was.

Gelukkig heeft dat zwarte spook niet meer zo’n grip op me. Ik struikel er nog wel eens over. Maar dat gat heb ik al een tijdje niet meer gezien. Ik merk overigens dat ik het nog steeds eng vind om die ene gedachte op te schrijven. Dat een kankerloos leven mogelijk zou zijn. Het voelt als de goden verzoeken. Ik heb teveel patiënten voor me gezien, die ‘kankervrij zijn’ of ‘genezen zijn’ vierden, en die de maand erna door een uitzaaiing teruggefloten werden. Er twee werkelijkheden waar ik uit kan kiezen: die waarin de sporen van mijn ziekte de dienst uitmaken en ik de goede momenten koester, en die waarin ik ‘doorleef na’ en de mindere momenten accepteer. Als onderdeel van mijn leven.

Dat schakelen tussen die twee werkelijkheden blijft een lastige. Dat is mijn nieuwste ‘inzicht’ door mijn operatie. De eerste week na mijn operatie had ik de grootste moeite om de switch te maken van ‘ziekte als uitzondering’ naar ‘ziekte als regel’. De vaagheid in mijn hoofd maakte me opnieuw bang. Dat chemobrein was toch voorbij? Het kwam toch niet terug nu ineens? Straks gaat het niet meer over! Gedisciplineerd vocht ik me ervandaan. Dacht ik. Ik deed teveel, vroeg te veel van mijn lijf. Elke keuze stond in het teken van weer verder mogen gaan met waar ik stond. Ik wilde niet weer buiten de maatschappij staan. Afhankelijk van de mensen om me heen, die me zonder dat ik erom moet vragen niet op tijd opmerken, omdat hun leven in hetzelfde tempo doorgaat, en ik die dagen niet in hun agenda stond.  

Ik forceerde mezelf door te willen dat het niet waar was. Ik ging over mijn grenzen heen en werd teruggefloten. Ik moest die andere werkelijkheid de dominante laten zijn: toegeven aan ziek zijn. Met alles wat daarbij hoort. Niet om er zo snel mogelijk van weg te komen, maar omdat dat is wat het is.

Ik liet los, gaf me over aan echt helemaal uitrusten. Kwam onder ogen dat een narcose niet helpt als je last hebt van chemobreinklachten. Dat ik met die klachten heb leren leven waardoor ik er amper nog last van heb, maar dat dat niet wil zeggen dat ze er niet zijn. Dat mijn lijf geen reserve-accu meer heeft, dus dat ik meedogenloos op de bank word vastgeketend door mist in mijn hoofd, als ik teveel van mijn lijf heb gevraagd. Dat ik overal last krijg van pijntjes en kwaaltjes, omdat hetstel nu eenmaal anders gaat met hormoontherapie. Ik appte de vrienden die stil bleven en vroeg hen om dingen voor me te doen. Ik gaf de regie aan mijn lijf. Dat lichaam dat het echt, echt, echt, zoveel beter weet dan mijn wil en mijn hoofd. Wat goed voor me is.

Ik ben nu weer uitgerust. Grotendeels. Als ik wat te vroeg opsta en te actief ben in de ochtend, houdt mijn dag rond 15u op. Dan is het genoeg geweest en straft de waas in mijn hoofd me nog af. Maar ik ben er klaar voor om de wereld van kanker en herstel weer los te laten en weer plannen te gaan maken. Voor wat ik volgende week wil doen. Of volgende maand. Voor de stappen die ik moet zetten om daar te komen.

Ik merk echter dat ik ook nu weer moeite heb om de switch te maken. Van de wereld waarin ziekte het uitgangspunt is, naar de wereld waarin ziekte de uitzondering is. Van de korte termijn naar de lange termijn. Van in het moment leven naar geloven in verwachtingen en dromen. De vraag naar zingeving dringt zich op. De vraag naar zeker weten. Of waar ik was wel is wat ik wil. Ik begrijp erdoor niet goed waar ik dan aan moet haken. 

Vandaag neem ik een Glee-dag. Een dag waarin ik helemaal niets hoef, behalve binge-watchen. Feelgood-dvd’s om me te helpen de turn te maken. Om het lege van mijn dagen dat echt nodig was, niet ineens zinloos te maken omdat het nu minder nodig is. Omdat ik niet aan mijn vrienden wil twijfelen omdat ze drukke levens hebben. Mezelf niet somber wil stemmen door te gaan denken dat aan de zijlijn staan de regel van mijn leven is. 

Ook nu is loslaten wat ik moet doen. Het is toch ook ergens een waarheid als een koe dat de dingen die je overkomen je veranderen? ‘Het leven is wat je gebeurt terwijl je andere plannen maakt.’ Vasthouden aan hoe het gisteren was, of streven naar terugkrijgen van hoe het ‘vroeger’ was. Het is niet realistisch. Morgen sta ik vroeg op omdat ik heb afgesproken op mijn werk langs te gaan. Ik ben benieuwd tot hoever in de dag mijn herstel me zal dragen. Vanaf morgen begint de opbouw weer. Waarschijnlijk zal het op weg naar herstel wel af en toe mistig zijn of onweren. Maar ik weet dat het normaal is als het af en toe even regent. De zon schijnt vanzelf wel weer. En dan zet ze mijn plannen en mijn doelen weer vol in het licht. 

 

 

Advertenties

Over Www.overwegmetkanker.nl

Over sommige aspecten rond kanker wordt veel gepraat en gedeeld. Met je omgeving, of met andere kankerpatiënten. Zoals de impact van het verlies van je haar, het ziek worden van de chemo, de strijd en de kracht die je voor de ziekte nodig hebt. Er zijn ook heel wat kleine en grote dingen die we niet delen. Of die we veel te weinig delen met de mensen om ons heen. Meestal omdat het voor onszelf ook niet helder is. Het gevolg is dat iedere kankerpatiënt zelf opnieuw het wiel uit moet vinden, in wat helpt tegen die bijwerkingen en klachten. Op deze pagina's zijn tips en ervaringen van kankerpatiënten verzameld over het hanteerbaar maken van de gevolgen van kanker. Om andere patiënten herkenning te bieden, om hen een handvat te geven, en om het makkelijker te maken er met je omgeving over te praten. Zodat je het beter uit kunt leggen, en dus ook betere hulpvragen kunt stellen.
Dit bericht werd geplaatst in Behandelingen, Borstkanker, Kanker, Leef, Mentaal en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Schakelstand

  1. Anna-Eva zegt:

    Je blog gaat over schakelen voor mij. Het constant moeten schakelen, jezelf opnieuw verhouden naar de hobbels op de weg. Ieder mens doet dat en toch voelt het anders als kanker een rol in je leven is gaan spelen. Wellicht heeft t te maken met de vanzelfsprekendheid die weg is inderdaad. Waardoor je meer op oude gewoontes reflecteert omdat dat vanzelf gaat. Omdat kanker zoveel diepe indrukken achter laat die nu eenmaal zijn opgeteld bij je ervaringen waardoor je op een bepaalde manier ook anders waarneemt dan voorheen. Dat valt niet te negeren en dat is misschien maar goed ook. Ik vind het verrijkend om te lezen hoe jij de hobbels voor je analyseert en trotseert.
    Doordat jij laat zien hoe je daarvoor schakelt, worden hobbels overzichtelijker.
    Bedankt daarvoor 😉

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s