Weerbaar

Weerbaarheid. Ik zie me zo nog zitten bij de arbo-arts toen hij daar wat over zei. Over mijn weerbaarheid. Die niet in orde was. Het was zo’n opmerking die ik niet binnen kon laten komen. Als de klok en de klepel. Je weet wel. It did ring a bell. Hij had gelijk. Vast. Maar ik kon geen ja en amen zeggen. Ja, die weerbaarheid, dat kon anders. Vast. Maar ik zag dat 1,2,3 niet beter worden. Dus ik zweeg vertwijfeld.

Achterafgezien vocht ik toen, gok ik, tegen een zwart gat. Ik was moe, dat weet ik nog. Moe zonder duidelijke aanleiding. Moe zonder duidelijk herstel. Ik had energie tot een uur of drie en werkte dus ook de zes uur daarvoor. De weg naar huis was eigenlijk al niet meer verantwoord. Gezien de waas waarin ik me in het OV vervoegde en daarna op weg naar huis fietste. Ik schrok van elke auto die me voorbijreed.

Thuisgekomen konden een omvallend glas, of een brief van de verhuurder dat er iets geregeld moest, me volledig over de fles helpen. Alles wat extra kwam trok ik niet. Het uitte zich in boos intens verdriet. Een boze onmacht omdat ik zo mijn best deed om het gewoon te redden. Als de wereld me nu gewoon met rust liet. Als de wereld nu gewoon voorspelbaar wilde zijn. Meevallen. Dan deed ik boodschappen, kookte ik, deed de was, deed de dingen die nodig waren om te leven. Maar iets anders, ietsjepietsje meer. Zonder dat ik het aan zag komen en in kon plannen. Dat kon niet. Echt niet.

In die tijd is mijn fiets gestolen omdat de sleutels er nog in zaten. Belden de buren nog wel eens aan omdat de sleutels aan de voordeur hingen. Sneed ik in mijn vingers bij het koken en brandden de pannen aan. En de lampjes op mijn fiets waren ook altijd leeg omdat ik ze vergat uit te zetten.

Ik vocht. Ik knokte. Om uit dat zwarte gat weg te blijven. Om heel te blijven. Om dat werken vol te houden. Eigenlijk zat ik juist door dat vermijden net zo goed voortdurend gevangen in dat gat. Het lag voortdurend gapend voor mijn voeten. Bovenin die kuil zat ik vast, met mijn handen en voeten tegen de wanden geklemd omdat die dreigende kuil geen bodem had. En ik het me dus niet kon permitteren om even los te laten. Allebei ziek zijn, en desondanks moeten herstellen omdat de ander het zeker niet kan. Het moest. Het ging. Maar je moest niet vragen hoe.

Weerbaarheid. Toen ik vanochtend terug in de keuken kwam hoorde ik wat tikken. Al vrij snel ontdekte ik de bron: de koffie was naast de kan gelopen. Spattend liep de koffie over mijn keukenspullen heen, op de vloer, precies onder mijn voeten. Ik pakte een vaatdoek en ruimde het op. Geopereerd of niet, als ik het rustig aan deed werd ’t niet erger en raakte het vanzelf wel opgeruimd. Bukken hoefde niet, knielend ging het ook. Verrast stelde ik vast dat er toch nog een kop koffie in de kan zat. Ik vervolgde tevreden mijn ontbijt. Dat had ik toen niet getrokken, flitste het ineens door me heen. Dit. Dit is weerbaarheid. Nu heb je het wel, besefte ik.

Het is dus weer terug. Ergens tussen toen (is het vier jaar geleden?) en nu is het teruggekomen. Het is er al een tijd. Als ik terugkijk. Pas nu ik fysiek weer beperkter ben en vermoeid door de operatie besef ik dat dat niet vanzelfsprekend is. Dat het er is. Mijn weerbaarheid. Het maakt me trots op nu. 

Maar het maakt me ook somber over toen. Ik zou zo graag willen dat ik de film terug zou kunnen spoelen. Dat ik terug zou kunnen gaan. Om mijn ik van toen even te laten stoppen. Even een intense knuffel te geven. Omdat ze veel meer deed dan ze kon doen. Zonder het te weten. Om haar te vertellen dat ze op mocht geven. Dat dat juist helpen zou. Om haar te beschermen tegen hoe het toen voor haar was. Dat meisje, dat niet beter wist dan wie ze was. 

Ik dacht toen zelf dat het steeds beter ging. Ik moest wel knokken, maar ik deed dat met een doel. Een stijgende lijn. Want in de uren die ik werkte, werkte ik op mijn oude niveau. Buiten het werk had ik mijn leven op orde en vocht ik, verbeten, om dat zo te houden. Weerbaar kon je het niet noemen nee. Strijdbaar, dat wel. Ik denk niet dat ik toen echt wist wat dat woord betekende. Wat het inhield om weerbaar te zijn. Hoe het voelde. Hoe je dan doet.

Tussen toen en nu is ergens die weerbaarheid niet alleen teruggekomen, maar ook voorzien van een kalmte die me beschermt, ook als alles even tegen zit. De vrouw die ik nu ben, draagt dat meisje nog in zich. Dat meisje, dat teveel naar het goed doen streeft om te kunnen begrijpen hoe onrechtvaardig het leven soms is. Maar nu kan ik doen, wat toen niet ging. Ik kan haar beschermen als het moet. Als het niet gaat. Want als je rustig blijft komt alles goed. Dan is alles goed. Ook als dat anders lijkt. 

—————-

Meerlezen over wat kanker kan doen met je zelfbeeld? Kijk op overwegmetkanker.nl

Advertenties

Over Www.overwegmetkanker.nl

Over sommige aspecten rond kanker wordt veel gepraat en gedeeld. Met je omgeving, of met andere kankerpatiënten. Zoals de impact van het verlies van je haar, het ziek worden van de chemo, de strijd en de kracht die je voor de ziekte nodig hebt. Er zijn ook heel wat kleine en grote dingen die we niet delen. Of die we veel te weinig delen met de mensen om ons heen. Meestal omdat het voor onszelf ook niet helder is. Het gevolg is dat iedere kankerpatiënt zelf opnieuw het wiel uit moet vinden, in wat helpt tegen die bijwerkingen en klachten. Op deze pagina's zijn tips en ervaringen van kankerpatiënten verzameld over het hanteerbaar maken van de gevolgen van kanker. Om andere patiënten herkenning te bieden, om hen een handvat te geven, en om het makkelijker te maken er met je omgeving over te praten. Zodat je het beter uit kunt leggen, en dus ook betere hulpvragen kunt stellen.
Dit bericht werd geplaatst in Borstkanker, Kanker, Mentaal, Verwerking en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Weerbaar

  1. pinksan zegt:

    Wat fijn dat je dit deelt. Het wel of niet weerbaar zijn en ook zien/voelen waar je grenzen liggen.
    Ik merk dat ik me na mijn laatste operatie (bijna 2 wkn geleden) een beetje terugtrek van alles. Misschien is dat ook bewust om te voelen waar ik sta. Als ik dat niet doe heb ik het idee dat alles van de wereld om me heen dubbel binnenkomt.
    Of dit allemaal verstandig is zal de tijd leren. Blijft een bijzondere,leerzame, pittige tijd.
    Liefs Sandra

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s