De maakbaarheid van stille dromen

Vakantieweek achter de rug. Ontmoetingen met nieuwe mensen. Uitspraken die bij me na-ebben. Zoals meestal hangen de gesprekken een tijdje in de lucht voordat ze landen kunnen. Ze vallen langzaam samen. Vervlechten zich tot mijn verhaal. De ene keer is zo’n uitspraak raak door iets wat iemand over zichzelf vertelt wat ik herken. De andere keer doordat zij mij leren kennen, en hun vanzelfsprekende reacties op mijn jonge buitenkant, geen recht doen aan die werkelijkheid daaronder.

Hoe terecht is het bijvoorbeeld dat de tas van de 68-jarige met wie ik op het ontmoetingspunt aankwam, automatisch gedragen werd, terwijl ik met zware koffer en rugzak achter hen aan sjouwde? Zou de spier in mijn kuit waarover de fysio gisteren constateerde dat er waarschijnlijk een scheurtje in zit, toen verrekt zijn? Ik weet wel dat de gebruikelijke pijnklachten waar mijn lichaam soms zomaar ineens in kan vervallen, toen ineens weer bij de orde van de dag hoorden. Was dat de druppel? Of zou het stilzitten tijdens de vlucht dat al zijn geweest, gevangen in te weinig beenruimte omdat de wereld zonodig zo goedkoop mogelijk vliegen moet?

Ik voel me zo’n zeikerd nu ik dit opschrijf. Net zoals ik me een enorme zeikerd voelde doordat er elke dag weer wat was die week. Met mijn lieve lijf. Probeer dat lichaam maar eens te negeren, als het zo’n felle pijn in je rib en schouder genereert dat je niet eens meer vrijuit adem kunt halen en vanaf je vakantieadres alvast maar een afspraak met de fysio in plant. Die vaste vraag elke ochtend, ‘of ik lekker geslapen had’, vervulde me met het grootste ongemak. Wat antwoord je, als je op dat moment het liefst niet in je eigen lijf zou willen wonen? Ik verschool me maar achter het rookgordijn van een ochtendhumeur.

Ik weet inmiddels prima wat ik moet doen om die pijn zo snel mogelijk weer mijn lijf uit te krijgen, zodat ik weer door kan alsof er niets aan de hand is. Maar dat is waar die andere rake zinnen beginnen te schrijnen. Want ‘ik doe toch wel zoveel mogelijk juìst waar ik zin in heb?’ ‘Ik heb vast vrijuit leren genieten van het leven?’ Ja. Vast. Dat zijn dus echt niet twee kanten van dezelfde medaille. Ja, ik heb zeker geleerd elk moment waarop je kunt genieten aan te grijpen voor dubbel geluk. (Als je bijvoorbeeld nog niet naar de nieuwe Bridget Jones bent gegaan: NU toegeven dat je hem stiekem wilt zien, en NU gaan, ik heb heerlijk schaterlachend in de zaal gezeten.) Ik heb zeker geleerd te genieten van het kleine. Ook heb ik geleerd niet uit te stellen als het om besluiten over leuke dingen gaat. Doen! Nu! 

Maar ik heb ook moeten leren dat mijn lichaam niet meer kan dragen wat ik het liefste zou doen. Als ik het voor het kiezen had, zou ik nu aan een parachute op een surfplank staan. Of aan een klimtouw van een berg abseilen. Ik zou met een rugzak op mijn rug de kust van Portugal ontdekken. Of in een bus van Djoser Argentinië zien. Er is maar één reden waarom ik al die dingen niet doe. En dat is dat ik inmiddels weet dat de onbetrouwbaarheid van mijn lijf het onmogelijk maakt om van al die dingen te kunnen genieten als ik ze wel doe. En als je er niet van kunt genieten, doet het dan niet ook juist dubbel pijn als je het wèl doet? 

Een persoonlijk verhaal van een van mijn reisgenoten vertelde over het verlies van het gevoel van veiligheid. Hoe het is om in een context te leven waarin je maar één garantie hebt, namelijk dat het simpelweg niet veilig is. Ik luisterde en bewonderde. Nee, zoiets heftigs had ik nog niet meegemaakt. Leven in oorlogs- of in rampgebied. Maar hoe kan het dan dat het gevoel waar haar verhaal op doelde, voor mij wel zo aan te raken was? Hoe kan het dan dat ik begrijpen kon, wat ik in haar ogen las?

Ik voel me alweer een enorme zeikerd, maar stiekem, diep van binnen weet ik dat het waar is. Kanker wordt niet voor niets in oorlogsmetaforen uitgedrukt. Die oorlog woedt niet om me heen, maar is in mijn lichaam ingetreden. Het heeft een rampgebied achtergelaten, dat ik voorzichtig weer heb opgebouwd. Maar de kans op naschokken of nieuwe golven is nog niet over. Ik slik mijn medicijnen nog, die mijn lichaam onbetrouwbaar maken. En er zijn (late) gevolgen van behandelingen die al wel afgelopen zijn. Waar ik de waarheid niet echt over durf te weten.

Om me heen hoor ik de wens van andere kankerpatiënten: ‘ik ben er klaar mee, ik wil door, ik wil er niet meer over vertellen, ik ben er klaar voor om het achter me laten.’ Ook die uitspraken komen bij me binnen. Ook ik neem me dat steeds weer voor. Zoals ik dat al zo vaak heb gedacht, en ‘gewoon dééd, zonder aarzeling of het wel ging’. Om daarna weer terug te zijn gefloten door mijn lieve lijf, dat wel droeg, maar niet goed genoeg herstellen kon. 

Dus ook nu, wil ik het wel. Maar of het waar is, of ik het bij dit blog mag laten omdat er niets nieuws meer te vertellen valt. Of dit blog het laatste is, omdat ‘kanker’ me niets meer te verwerken geeft? Ik zou het zo graag waar laten wezen. Ook die woorden ebben bij me na. Net zolang tot ze zachtjes landen kunnen.

————-

Meer lezen over hoe je kunt worstelen met vanzelfsprekendheden? Kijk op overwegmetkanker.nl. 

Advertenties

Over Www.overwegmetkanker.nl

Over sommige aspecten rond kanker wordt veel gepraat en gedeeld. Met je omgeving, of met andere kankerpatiënten. Zoals de impact van het verlies van je haar, het ziek worden van de chemo, de strijd en de kracht die je voor de ziekte nodig hebt. Er zijn ook heel wat kleine en grote dingen die we niet delen. Of die we veel te weinig delen met de mensen om ons heen. Meestal omdat het voor onszelf ook niet helder is. Het gevolg is dat iedere kankerpatiënt zelf opnieuw het wiel uit moet vinden, in wat helpt tegen die bijwerkingen en klachten. Op deze pagina's zijn tips en ervaringen van kankerpatiënten verzameld over het hanteerbaar maken van de gevolgen van kanker. Om andere patiënten herkenning te bieden, om hen een handvat te geven, en om het makkelijker te maken er met je omgeving over te praten. Zodat je het beter uit kunt leggen, en dus ook betere hulpvragen kunt stellen.
Dit bericht werd geplaatst in Behandelingen, Bijwerkingen, Borstkanker, Fysiek, Kanker, Verwerking en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s