De vragenverteller

Ik had afgelopen week een afspraak voor een interview. Onderzoek naar omgaan met kanker. En daar ben ik wel van natuurlijk, daarvoor open staan. Bereid zijn daar over na te denken, wat er in me leeft woorden te geven en anderen daar hun lessen uit te laten trekken. Dus zei ik vanzelfsprekend ‘ja’ en ging er onbezorgd naartoe. Wat kon mij nou overkomen?

Heel wat. Dus.
Soms leidt in dat soort gesprekken elke vraag die gesteld wordt tot een antwoord waar een hele wereld achter zit. Dat ben ik wel gewend. Ik maak er meestal vrij mijn keuzes in. In dit geval betrapte ik mezelf erop dat ik er eigenlijk helemaal niet meer over wilde zeggen. Mijn antwoorden vervielen in oneliners, de wereld die er achter lag beschermend. Wel een beetje onhandig, als je ‘ja’ hebt gezegd op een interview 😉

Als ik heel eerlijk ben: ik zou mezelf niet willen interviewen. Vragen naar verhalen die je eruit moet trekken. Omdat er zoveel is gebeurd dat ik niet echt weet waar ik zou willen beginnen. Hoe maak je daar een keuze uit? Welke bladzijde sla je open? Welke tekst gum je uit?  Wat zet je stil op de foto? Wat laat je spreken als een film die tot leven komt? Het is maar net wat je ermee wilt bereiken.

Mijn oneliners gingen bijvoorbeeld over worsteling met vriendschap en het verdwijnen in de ziekte. Over te moe en te ziek zijn om te kunnen wat je wel zou willen. Over schuldgevoel, zelfverwijt, spijt. Over overleven. Over angst en twijfel. Over de strijd. Niet tegen die ziekte. Maar die knokpartij die nodig was om terug mezelf te worden. Niet de oude. Die was kwijt. Maar leren houden van wie ik daarna geworden was. Dat. Dat ook.

De meeste oneliners daarover sprak ik niet uit. Stilte op gestelde vragen. Ze vroeg me hoe ik zou kunnen beschrijven hoe het nu met me gaat. Ik antwoordde dat ik bezig ben met ‘vooruit leven’. Dat ik eerder een blog gescheven had waarin ik het over de stap van overleven naar doorleven had gehad, en daarna van doorleven naar verderleven. En dat ik nu zover ben dat ik vooruitleef. Vooruit kijk. Waar ik dat eerst niet durfde te doen, schuift mijn horizon nu voorzichtig vijf tot tien jaar vooruit. Verder dan dat kijk ik nog niet, vooral omdat ik dat gewoon echt niet meer gewend ben. Terwijl ik best weet dat ik dat waarschijnlijk wel mag.

Ze zegt dat ze het mooi verwoord vindt. ‘Vooruitleven’. Terwijl ik met mijn ogen knipper voel ik hoe mijn eigen woorden bij me binnenkomen. Niet de woorden of de voorbeelden en anekdotes die bij die woorden horen, maar het gevoel. Het gevoel van weten dat ik schoorvoetend verder kijk dan nu. Voorzichtig hoop weer toelaat. Stilletjes ruik aan verloren vanzelfsprekendheden als van baan veranderen en auto’s kopen. Iets wat alleen maar zinvol is als ik verder durf te leven, vooruit durf te kijken. Ik realiseer met dat ik het best moeilijk vind om over die toekomstbeelden te praten. Omdat je niet anders kunt dan hoop toelaten als je woorden geeft aan wat je wilt. In het hier en nu leven en daarbij niets verwachten van het leven heeft het grote voordeel dat je ook niet bang hoeft te zijn voor teleurstellingen.

Aan de overkant van de tafel volgt een volgende vraag. Ze vraagt wat de volgende stap dan is. Ik antwoord: ‘vast voluit leven’, waarop zij vraagt: ‘maar wanneer kun je dan weer gewoon léven?’ Ik voel mezelf diep ademhalen terwijl ik automatisch antwoord geef op die vraag. Uit contact met mezelf zeg ik makkelijk dat het dan misschien ‘vrijuit leven’ moet zijn, in plaats van ‘voluit leven’, dat dat toch hetzelfde is als ‘léven’. Terwijl ik praat hoor ik hoe ik vooral mezelf met die woorden probeer te overtuigen. Want de vanzelfsprekendheid dat het leven gewoon is, die ben ik juist kwijt.

Heel veel zinnen later, waarin haar stiltes langzaam steeds meer vervangen worden door haar eigen verhaal, komt het ineens bij me binnen. Terwijl ik in haar ogen kijk, dringt het tot me door hoe het eigenlijk komt dat zij zoveel rake vragen weet te stellen. Zit er achter elke rake vraag niet net zo goed een hele wereld verscholen, die ook vooral alleen schoorvoetend wordt verteld?

Advertenties

Over Www.overwegmetkanker.nl

Over sommige aspecten rond kanker wordt veel gepraat en gedeeld. Met je omgeving, of met andere kankerpatiënten. Zoals de impact van het verlies van je haar, het ziek worden van de chemo, de strijd en de kracht die je voor de ziekte nodig hebt. Er zijn ook heel wat kleine en grote dingen die we niet delen. Of die we veel te weinig delen met de mensen om ons heen. Meestal omdat het voor onszelf ook niet helder is. Het gevolg is dat iedere kankerpatiënt zelf opnieuw het wiel uit moet vinden, in wat helpt tegen die bijwerkingen en klachten. Op deze pagina's zijn tips en ervaringen van kankerpatiënten verzameld over het hanteerbaar maken van de gevolgen van kanker. Om andere patiënten herkenning te bieden, om hen een handvat te geven, en om het makkelijker te maken er met je omgeving over te praten. Zodat je het beter uit kunt leggen, en dus ook betere hulpvragen kunt stellen.
Dit bericht werd geplaatst in Borstkanker, Kanker, Leef, Verwerking en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s