Verbaasd

We zitten op een bankje in de zon. We zien elkaar te weinig en dat is al tijden zo. Dat is precies waarom ik afgesproken had. Weer eens bijpraten. Ze vraagt naar een sport waarvan zij nog niet weet dat ik die (tijdelijk?) op heb moeten geven. Ik leg kort uit waarom. Over de behandeling tegen huidverkleving die ik nu al een flinke tijd heb. En het effect ervan. Ze valt stil. Dan zegt ze: Goh, ik merk dat ik me nooit heb gerealiseerd wat ’n impact die ziekte heeft en hoe lang dat je leven blijft beïnvloeden. Het klinkt verbaasd. En schuldbewust. Ik antwoord niet. Het is lief bedoeld. Een duh, wat dacht je dan?! is niet op zijn plaats. En ook niet wat ik voel. Al denk ik het ergens ook wel. 

Ik vraag me verrast af waar ik die reactie aan te danken heb. Wat is er anders dat ik niet op het gebruikelijke ontkennen of vermijden stuit? Het er overheen praten. Het meedenken in adviezen voor oplossingen (die ik al lang heb geprobeerd, ja, ik zou ook willen dat ze werken). Het ‘zo erg kan het toch niet zijn’ of het ‘joh, dat heb ik toch ook’. Ineens krijg ik die reactie niet, maar iets nieuws. En ze is niet de enige die me die andere reactie geeft. Ik heb hem eerder gehoord de laatste weken. Dus dit zit niet in haar. Die verandering. Dit zit in mij. Maar wat is er dan anders aan mij, als het verhaal van mijn leven niets nieuws onder de zon heeft gebracht? (Ben wel blij dat die weer lekker schijnt trouwens, maar dat terzijde).

Ik ben zelf nog volop bezig met accepteren dat er zoiets bestaat als ‘late gevolgen van kanker’. Dat er een moment komt waarop je het woord ‘bijwerking’ moet vervangen door ‘chronisch’ of ‘blijvend’, en ‘wachten tot het overgaat’ en ‘onderzoeken wat ertegen helpt’ door ‘ermee leren leven’ en ‘zorgen dat het je niet tegenhoudt’. Dat proces vindt zich  echter binnen in mij af. Achter de horizon van mijn gedachten. Ik geloof niet dat ik mezelf er zo bewust van was. Of dat ik er met iemand over heb gepraat. Ook zijn mijn verhalen over behandelingen en worstelingen met gevolgen nooit door mij verborgen. Ik vertel niets nieuws. En toch is haar reactie anders. 

Verbaasd realiseer ik me waar dit over gaat. Dat dit over een mechanisme tussen mensen gaat. Over medeleven niet af kunnen dwingen. Over hoe moeilijk inleven is. Er is wat veranderd bij mij. Onbewust. Met de acceptatie dat die late gevolgen er nu eenmaal zijn. Ik praat erover zonder angst. Zonder angst dat het niet overgaat. Ik praat erover zonder frustratie. Over onrechtvaardigheid. Ik praat erover zonder te willen dat het anders is. Ik praat erover als een feit. Zonder te willen dat de ander me begrijpt. 

En blijkbaar wordt het dan makkelijker voor een ander om zich in te leven. Als mijn emotie er niet op drukt. Als ik geen verwachting van de ander heb. Niets nodig. Dan komt er kennelijk ruimte voor de ander. Om op te merken wat het in haar losmaakt. Om wat zij ervaart uit te spreken. Dan komt het uit haarzelf. De verbazing en verontwaardiging over dat het zo lang blijft. Dat het nog steeds niet over is. 

Voor mij een gepasseerd station. Lopen we alweer niet gelijk op in onze beleving. Dat is vast ook een feit. 

  

  

Advertenties

Over Www.overwegmetkanker.nl

Over sommige aspecten rond kanker wordt veel gepraat en gedeeld. Met je omgeving, of met andere kankerpatiënten. Zoals de impact van het verlies van je haar, het ziek worden van de chemo, de strijd en de kracht die je voor de ziekte nodig hebt. Er zijn ook heel wat kleine en grote dingen die we niet delen. Of die we veel te weinig delen met de mensen om ons heen. Meestal omdat het voor onszelf ook niet helder is. Het gevolg is dat iedere kankerpatiënt zelf opnieuw het wiel uit moet vinden, in wat helpt tegen die bijwerkingen en klachten. Op deze pagina's zijn tips en ervaringen van kankerpatiënten verzameld over het hanteerbaar maken van de gevolgen van kanker. Om andere patiënten herkenning te bieden, om hen een handvat te geven, en om het makkelijker te maken er met je omgeving over te praten. Zodat je het beter uit kunt leggen, en dus ook betere hulpvragen kunt stellen.
Dit bericht werd geplaatst in Bijwerkingen, Borstkanker, Kanker, Verwerking, Vriendschap en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Verbaasd

  1. Anna-Eva zegt:

    Bedankt voor je verbazing, je conclusies laten me beter begrijpen hoe drempels werken. Voor een ander en voor mezelf. Geen verwachtingen hebben van de ander kun je in verschillende lagen ervaren en heeft dus alles te maken met je eigen verwerking van het onderwerp dat opkomt.
    Ik ben benieuwd wat het niet gelijk oplopen in beleving voor druk geeft…?

    Liked by 1 persoon

    • Dat is waarschijnlijk nog een extra factor. Wat durf je nog te zeggen als je weet dat je elkaar eigenlijk onderweg bent kwijtgeraakt? Als je dat weet, maar je best doet dat niet waar te laten zijn. ‘Wat het met je sociale contacten doet’ is m.i. ook een laat gevolg.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s