Vastgeroest in de automatische piloot

Het lezen van dit blog bracht me terug naar de wanhoop die me zo lang heeft beheerst. Ik was zooo moe. Zooo leeg. Zooo op. Maar toch ging ik door, leefde ik door. Ik deed zo ontzettend mijn best er bovenop te komen. Te herstellen. Weer normaal te worden. Een gewoon mens te zijn. Het leven terug te krijgen dat ik had. Weer te worden wie ik was. Ervoor. Het was alsof ik onder een glazen plafond gevangen zat. Hoe hard ik ook mijn best deed en braaf alle mogelijke adviezen opvolgde, het werd maar niet beter. Ik klampte me vast aan elk stukje zelf dat ik herwonnen had. Doodsbang dat ik ook daar weer te moe voor zou worden, bewaakte ik verkrampt dat ik het kon blijven doen. Alles wat ik herwonnen had moest ik volhouden. Ik zag niet dat de luchtbel die ik beschermde en probeerde vast te grijpen, uiteindelijk toch wel uit elkaar zou spatten.

Ik leefde voor de momenten waarop ik wèl energie had. Deed daarin wat ik van mezelf moest, wat gedaan moest worden en wat hoorde. Om onderdeel van de maatschappij te blijven als ‘normaal’ mens met een baan en een huis dat niet dichtslibde. Mijn vrienden zag ik ook nog af en toe. Verkrampt deed ik leuke dingen. Ik herinner me mezelf op een concert waar ik niets van heb meegekregen. Ik stond er verloren in een enorme angstaanval om alles wat ik niet kon overzien.  

Tegenover die momenten waarop ik wèl energie had, stond de straf. De momenten waarop ik géén energie had. Leeg. Slap. In een waas. Verdwaasd zat ik op de bank. Alleen maar op de bank. Of, als ik te lang was doorgegaan, hing ik in de trein, sleepte me als een zombie door de supermarkt, me daarna op weg naar huis een ongeluk schrikkend van verkeer dat ineens ook was waar ik kwam. Vechtend en ploegend de trappers van mijn fiets omhoog duwend. Of mijn voeten amper nog optillend naar huis, met dat bejaarde boodschappenkarretje achter me aan, dat me als een bal aan een touw achtervolgde. En dan moesten die boodschappen nog uitgepakt. De koelkast in.

Ik gaf de tamoxifen de schuld. Van mijn vermoeidheid. Ik ben er zelfs tijdelijk mee gestopt. Godzijdank waren de omstandigheden in die stopperiode zo dat ik me realiseerde dat het niet het stoppen met tamoxifen was waardoor ik mijn leven terugkreeg. Het was omdat ik toegaf dat ik er niet van kon winnen. Dat ik niet sterker was dan alles wat me overkwam. Omdat ik het vechten opgaf. Ik accepteerde het. Eindelijk. Misschien zou het wel altijd zo blijven. Blijvend zo moe als ik was. Zo ziek als ik was. Gewoon de rest van mijn leven beperkt in mijn werkvermogen. Gehavend in mijn vriendschappen. Het huishouden amper aankunnend. Sportend met bejaarden op zo’n stomme hometrainer omdat iets anders nu eenmaal niet lukt. En ineens kwam het terug. Lucht. Ik. Lucht in mijn ziel. Juist doordat ik stopte met doorgaan, met willen winnen van die vermoeidheid. Juìst doordat ik me verloren gaf, won ik mijn leven terug. En ik slikte gewoon weer tamoxifen.

Ik kan me nog goed herinneren hoe de periode vlak daarna was. Ik stond volledig in het nu en genoot enorm van alles wat er door me heen ging. De geuren, de geluiden, het gras onder mijn blote voeten, mooie dingen die ik zag onderweg. Alsof ik herboren was en als een kind van drie opnieuw het leven ontdekte. Het leven ná het overleven. Het intense geluk dat door me heenging als ik de dingen die zo normaal zouden moeten zijn weer gewoon kon. Vanzelf. Zonder te knokken. 

Natuurlijk was het een lange weg omhoog. Heus niet ineens goed. Maar knokken en overleven probeer ik sindsdien te vermijden. Ik vertrouw op mezelf. Op mijn herstel. Op het leven. Dan komen de volgende stappen vanzelf op mijn pad. Dwingen kun je niets. Dat breekt wie je bent alleen maar af. 

—————————————————————————————————————–
(Wanhopige vermoeidheid na chemo is iets wat je regelmatig hoort. Een vicieuze cirkel die je na alles wat je doet steeds weer als een zombie aan je stoel vastbindt omdat je uit moet rusten. Zonder dat het door dat rusten langzaam beter wordt. Uitleg op de site borstkankervragen.nl en dit blog van Dees vertelden me dit: Het lijkt erop dat de adrenaline die je aanmaakt in reactie op je kankerdiagnose en in reactie op je behandelingen hier een rol in speelt. Chronische adrenaline die ervoor zorgt dat je niet goed voelt wat je aankunt en die je voortdurend opzweept door de wil vooruit te komen. Je raakt erdoor uitgeput. Je gaat voortdurend over je grenzen heen zonder het door te hebben. En daardoor herstel je niet. De overleefstand is je automatisme geworden. 

Stoppen met overleven is, helaas, juist omdat je aan het overleven bent, iets wat niet in je op komt. Toch bleek het voor mij de enige weg ervandaan. Weg van dat glazen plafond. Weg van die huls van vermoeidheid die me gevangen hield. 

Het heeft me onnoemelijk veel tranen gekost voordat ik echt kon accepteren dat vechten me niet verder bracht. Gelukkig bracht juist de overtuiging dat het dan maar niet beter zou worden, de verandering waar ik zo hard voor had geknokt.)

  

Advertenties

Over Www.overwegmetkanker.nl

Over sommige aspecten rond kanker wordt veel gepraat en gedeeld. Met je omgeving, of met andere kankerpatiënten. Zoals de impact van het verlies van je haar, het ziek worden van de chemo, de strijd en de kracht die je voor de ziekte nodig hebt. Er zijn ook heel wat kleine en grote dingen die we niet delen. Of die we veel te weinig delen met de mensen om ons heen. Meestal omdat het voor onszelf ook niet helder is. Het gevolg is dat iedere kankerpatiënt zelf opnieuw het wiel uit moet vinden, in wat helpt tegen die bijwerkingen en klachten. Op deze pagina's zijn tips en ervaringen van kankerpatiënten verzameld over het hanteerbaar maken van de gevolgen van kanker. Om andere patiënten herkenning te bieden, om hen een handvat te geven, en om het makkelijker te maken er met je omgeving over te praten. Zodat je het beter uit kunt leggen, en dus ook betere hulpvragen kunt stellen.
Dit bericht werd geplaatst in Bijwerkingen, Borstkanker, Kanker, Leef, Mentaal en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Vastgeroest in de automatische piloot

  1. Gewoon even een knuffel vol vertrouwen naar de toekomst xxx

    Like

  2. Marike zegt:

    Dankjewel hiervoor…!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s