Spook in de spiegel

Het zwarte gat na kanker. Ik las net weer een oproep voor begeleiding van het zwarte gat na kanker. Vanuit de stelling dat psychosociale begeleiding even belangrijk is als de behandeling zelf. Het suggereert iets waar ik me niet in vinden kan. Namelijk dat dat zwarte gat er maar één keer is. Dat je erin valt en er weer uitkrabbelt. Dat je daarna weer gewoon door kunt leven. Zo voelt het niet.

Ik ben er al een aantal keer ingekukeld, in dat zwarte gat, en het ligt met grote regelmaat gapend voor mijn voeten. Juist doordat ik er ben ingevallen en weer uitgekomen, ligt het als een zwarte schaduw op de loer. Ik weet dat het er blijft, dat gat, die fundamentele vraag naar een waarom, waarvoor en hoe verder die zich niet laat negeren. Steeds als de vanzelfsprekendheid er even is, kan hij ook weer verloren raken. En ook dan moet ik verder. De tijd tikt nu eenmaal door.

Het zwarte gat is eerder een zwart spook. Een zwart spook dat opeens als een zware ketting aan mijn benen kan gaan hangen. Van de ene op de andere dag, van het ene op het andere moment ben ik er even helemaal klaar mee. Ik kijk voor me uit en wat ik zie is uitzichtloos. Sinds de diagnose vecht ik, eerst om de behandelingen te kunnen doorstaan, daarna voor mijn herstel, daarna voor de opbouw van mijn leven en daarna om niet weer te verliezen wat ik heb opgebouwd. Wat ik zo graag zou willen bereiken: loslaten en geloven dat het goed komt, dat bestaat niet meer. Ik heb hooguit de keuze voor loslaten en geloven dat ik me red, ook als ’t niet goed komt.

Niets is meer hetzelfde, de vanzelfsprekendheid van dingen is weg en daar waar ik de illusie heb dat mijn leven weer normaal is, schuilt de dreiging. De wetenschap dat het zo weer weg kan vallen. Net zo plotseling als de kanker kwam. De angst dat het niet over is. De kracht die ik nodig heb om te blijven geloven dat het goed zit. Het uithoudingsvermogen dat ik nodig heb om die vermoeidheid die er zo vaak (even) is het hoofd te bieden. De wilskracht die ik nodig heb om te besluiten dat ik kies voor léven in plaats van overleven. Soms ben ik het spuugzat. Het houdt nooit meer op. Ik word nooit meer iemand die geen kanker heeft gehad. Mijn lichaam draagt zijn sporen. Mijn ziel zijn littekens. Ik leef zo normaal mogelijk. Of zo goed mogelijk. Of zo mooi mogelijk. Of…. Ik leef zo gelukkig mogelijk.

Het zwarte gat is voor mij het moment waarop ik het helemaal gehad heb met dat volhouden. Ik kijk voor me uit en zie de dagen voor me, precies zoals de dagen achter me liggen en hoe hard ik ook mijn best doe me niet te laten kisten door wat me overkomen is en er wat van te maken, ik zie vooral hoe eindeloos dat volhouden al duurt en nog duren zal. En ik begrijp even niet waar ik het voor doe. Als ik dat zwarte spook niet recht in de ogen kan kijken en toe wil geven dat mijn leven is wat het is, kan zo’n zwart gat iets worden waar ik in weg zink.

Ik ben er aan gewend inmiddels, aan die dagen. De vermoeidheid die mijn hoop omsnoert. De pijntjes en klachtjes die mij vastbinden aan die ziekte. De angst die zich aan mijn nek heeft vastgeketend. Het is er nu eenmaal. Ik laat los, geef me over, voel de ellende door me heen boren. Ik laat dat zwarte gat me omsluiten. En juist dat is wat helpt. Het zwarte spook verliest zijn zwaarte. En de zwartheid ervan zijn relevantie. Want aan de andere kant van de vraag waarom ik en wat nu, ligt het antwoord: waarom ik niet en: precies zo als gisteren. Zo slecht was dat namelijk niet.

Misschien is dat wat ze doen bij die begeleiding van het zwarte gat. Je helpen en leren om dat spook aan te kijken. Net zolang tot je weer gewoon je eigen spiegelbeeld ziet, inclusief dat stukje zwarte schaduw.

Advertenties

Over Www.overwegmetkanker.nl

Over sommige aspecten rond kanker wordt veel gepraat en gedeeld. Met je omgeving, of met andere kankerpatiënten. Zoals de impact van het verlies van je haar, het ziek worden van de chemo, de strijd en de kracht die je voor de ziekte nodig hebt. Er zijn ook heel wat kleine en grote dingen die we niet delen. Of die we veel te weinig delen met de mensen om ons heen. Meestal omdat het voor onszelf ook niet helder is. Het gevolg is dat iedere kankerpatiënt zelf opnieuw het wiel uit moet vinden, in wat helpt tegen die bijwerkingen en klachten. Op deze pagina's zijn tips en ervaringen van kankerpatiënten verzameld over het hanteerbaar maken van de gevolgen van kanker. Om andere patiënten herkenning te bieden, om hen een handvat te geven, en om het makkelijker te maken er met je omgeving over te praten. Zodat je het beter uit kunt leggen, en dus ook betere hulpvragen kunt stellen.
Dit bericht werd geplaatst in Bijwerkingen, Borstkanker, Kanker, Mentaal en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Spook in de spiegel

  1. Loes zegt:

    Lees het met tranen in m´n ogen van herkenning. Ik word nu in 4 opeenvolgende jaren in november geconfronteerd met het spook. 4 jaar geleden onverwacht melanoom laten verwijderen. Niemand had me verteld over het spook en inderdaad, na de operaties en het medische circus, was het spook daar zonder dat ik het in de gaten had. Ik moest toch blij en opgelucht zijn dat er geen uitzaaiingen waren? En net toen ik dacht dat ik het spook verslagen had, was er het 2e melanoom dat verwijderd moest worden. Het spook was er weer op volle kracht. Het jaar erna bleek het om een onrustige moedervlek te gaan, die ze toch voor de zekerheid wilden verwijderen. En ook toen was het spook van de onzekerheid, angst en wachten op een goede uitslag. M´n controles zijn inmiddels halfjaarlijks geworden. En bij de laatste controle in oktober was ik ´schoon´. Maarrrr, nu kwam het spook ook bij m´n moeder op bezoek met diagnose borstkanker. En wellicht door stress begon een wratje op m´n linkerslaap te groeien. Na 2x bevriezen is het nog niet verdwenen. En afgelopen vrijdag hebben ze er een biopt van genomen. En daar is het spook weer. Gelukkig blijft ´ie niet zo lang meer rondhangen als een paar jaar geleden. Maar de dagen na het ziekenhuisbezoek en tijdens het wachten op te uitslag, staar ik ook weer regelmatig uit het raam met de vragen waarom, waarom nu, nu ik m´n leven weer steeds meer op de rit heb, waarom ook nog eens bij m´n moeder? En mag ik me wel zo rot voelen, want ik heb geen uitzaaiingen gehad of chemo of radiotherapie? En een omgeving die niet weet hoe met mij om te gaan, en ik soms ook niet met hun. Reacties krijgen als ´balen zeg´, en er verder niet meer bij stil staan, terwijl ik soms van gekkigheid niet weet wat te doen; juist mensen opzoeken om leuke dingen te doen, of toegeven aan het onder een dekentje op de bank liggen huilen. En daarnaast ook het intens genieten van de zonnestralen, de paddenstoelen en herfstkleuren. Weer helemaal teruggeworpen in het hier en nu. Pas op de plaats en weer terug naar m´n kern. Dat is de schoonheid ervan. En daarin voel ik ook een intense rijkdom. Steeds dichter bij mezelf en vanuit mezelf leven. En als ik dan de verhalen om me heen hoor waar mensen zich druk over maken, dan denk ik: wat een tijds- en energieverspilling. Mens, durf te leven! Het is zo kostbaar. En ik ben pas 40… Het is een beetje een lang verhaal geworden, maar ik wil je heel erg bedanken voor het delen van je blog en teksten. Ze raken me diep.

    Like

  2. Marike zegt:

    Wat mooi geschreven en ook zo herkenbaar. Het kan je echt overvallen hè, dat gevoel. Fijn dat je het deelt. Weten dat veel kankerpatienten zich zo voelen helpt al.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s