Voor alle eenzame vriendinnen

Ze zat tegenover me met tranen in haar ogen. Ik wist niet goed hoe ik me houden moest. “Je leert. Doordat ik het met jou mee had gemaakt twee jaar ervoor. Door wat jij erover verteld hebt. Wat ik van jou weet. Toen ik hoorde dat ze borstkanker had, wilde ik bellen, maar ik wist niet wat ik moest zeggen. Toen dacht ik aan jou. Dat jij gezegd had: zeg dan gewoon dat je het niet weet. Dat is genoeg. En toen belde ik en zei ik dat ik niet wist wat ik moest zeggen. En ze was zo blij dat ik er voor haar was.”

Je leert. Ik vraag me wel eens af of de vriendin die ik zelf vier jaar geleden was op zou zijn komen draven als een vriendin van mij borstkanker had gekregen. Of ik had durven bellen. Of ik kaartjes had gestuurd. Of ik had aangeboden boodschappen te doen. Of ik het op had kunnen brengen ondanks de stress op mijn werk en de relatieproblemen waar ik mee worstelde. Of ik op chemodagen op bezoek was gekomen. Of ik de boodschap dat ze te moe was om af te spreken, of te bang voor mijn vragen, had durven negeren en tòch was gekomen. Of ik boeken had gekocht en langsgebracht. Of ik mails had gestuurd met stomme verhalen over mijn gewone en vaak niet gelukkige en soms wel heel mooie leven. Of ik mijn geworstel met dingen die veel minder erg dan kanker waren had durven delen. Of ik haar mee op sleeptouw genomen had. Of ik dingen voor haar had uitgezocht die ze zelf niet durfde weten. Ik zal het nooit weten. Want ik heb geleerd. Van wat ons is overkomen. Ik ben niet meer wie ik toen was.

Ik weet ook niet wat ik nu zou doen. Als nu een vriendin van me het zou overkomen. Ik weet dat ik nu in ieder geval niet zo snel zal denken dat een ander het wel doet. Dat die vast dichter bij staat. Want bij mij was er niemand die dat deed. Of vol hield. Terwijl iedereen dacht dat ik het redde doordat ik in mijn groepsmails de sfeer er in hield, want ik wilde boven alles in het positieve geloven. Die ziekte zou mij iets goeds brengen. Ik zou er sterker en mooier uitkomen. Dat ik inmiddels zo eenzaam was als je niet wilt weten, was niet iets wat ik toegeven kon. Het zou wel weer komen. Het hoorde erbij. Bij kanker krijgen op mijn leeftijd. Terwijl je vrienden verliefd worden, trouwen en kinderen krijgen. Dan kun je niets met ziekte. Dan is er zo een maand voorbij zonder dat je aan mij gedacht hebt en daarna schaam je je omdat je niets hebt laten horen en voordat je weer durft is er nog een maand voorbij. Of zoiets.

Ik weet één ding wel. Kanker is groot. Kanker is heftig. Kanker is eng. Niemand is er ooit klaar voor. Niemand ondergaat het zonder dat het iets aan je verandert. Ook als het niet jou maar iemand vlak naast je overkomt. Ook als je er niet dicht bij in de buurt bent gebleven. Iemand die je confronteert met dat jij dat ook had kunnen zijn. Iemand die je zo ontiegelijk sterk lijkt: dat zou jij nooit kunnen. Iemand die rechtop blijft terwijl jij al klaagt dat de melk over datum was. Kanker is genadeloos. Het heeft ook degenen die stil bleven geraakt. Al was het maar omdat het heel naar is om van jezelf te ontdekken dat je iemand bent die wegblijft.

Ik heb geleerd. Toen ik weer mensen zag drukte ik iedereen op het hart niet stil te blijven. Stuur kaarten, desnoods met twintig keer dezelfde loze tekst. Bel op zonder dat je weet wat je moet zeggen. Doe boodschappen. Laat je alarm elke week afgaan zodat je eraan denkt een mailtje te sturen. Ga langs de apotheek. Kies de kleine gebaren die voor jou haalbaar zijn. Neem een voorbeeld aan de vriendinnen uit dit blog. Gewoon doen als één van hen. Dat is genoeg.

Ik heb veel bewondering voor de vriendin die tegenover me zat met tranen in haar ogen. Zij was er voor me. En nu nog meer. Want ook zij heeft geleerd.

——-
Wil je meer lezen over de ingewikkeldheid van praten over kanker? In de Overleefmodus bij kanker op overwegmetkanker.nl wordt hier nader op ingegaan.

Advertenties

Over Www.overwegmetkanker.nl

Over sommige aspecten rond kanker wordt veel gepraat en gedeeld. Met je omgeving, of met andere kankerpatiënten. Zoals de impact van het verlies van je haar, het ziek worden van de chemo, de strijd en de kracht die je voor de ziekte nodig hebt. Er zijn ook heel wat kleine en grote dingen die we niet delen. Of die we veel te weinig delen met de mensen om ons heen. Meestal omdat het voor onszelf ook niet helder is. Het gevolg is dat iedere kankerpatiënt zelf opnieuw het wiel uit moet vinden, in wat helpt tegen die bijwerkingen en klachten. Op deze pagina's zijn tips en ervaringen van kankerpatiënten verzameld over het hanteerbaar maken van de gevolgen van kanker. Om andere patiënten herkenning te bieden, om hen een handvat te geven, en om het makkelijker te maken er met je omgeving over te praten. Zodat je het beter uit kunt leggen, en dus ook betere hulpvragen kunt stellen.
Dit bericht werd geplaatst in Borstkanker, Kanker, Mentaal, Sociaal en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s