Mezelf her(uitge)vonden

Er is niets wat me zo’n gevoel van kracht en vrolijkheid geeft als een moment waarop ik me realiseer dat iets voor mij weer tot de wereld van de mogelijkheden behoort. Van het ’s avonds laat een overvolle tram laten gaan om dan maar te voet naar het station te gaan, naar veel te laat opblijven om de penalty’s te zien, tot het vrolijk lachend met collega’s in de zon zitten op een festivalterrein. Geen verdovende vermoeidheid meer. Niet meer die pijn in mijn benen die sloopt in plaats van herstelt. Mijn huid kan weer wat hebben. Mijn geest is weer zo helder dat ik breeduit lachen kan.

Ik ben me er zo bewust van, van die momenten. Ik zuig ‘het weer kunnen’, de indrukken, het gevoel van bevrijding, intens diep in me op. Vol trots. Het maakt dubbel blij. De wind door mijn haren op het strand. Het oorverdovende geluid van mensenstemmen op een vol terras.
Het maakt iets stompzinnigs tot iets blijs. Het moeten scheren van de haren die groeien onder mijn bestraalde oksel. Het geïrriteerd raken over iets wat er totaal niet toe doet. Overwerken vanwege een deadline. Stressen om een deadline waarvan je best weet dat je ‘m uit had kunnen stellen… Ik ben er weer, het is er weer, ik kan het weer. I am back. En hoe.

Tegelijkertijd is er ook altijd dat besef dat ik in me draag. Dat besef van hoe eenzaam ik kan zijn. Hoe het is om door mijn eigen verdriet heen te zakken. Het uitzichtloze. Het eindeloze. De alles verdrukkende angst. Het opstapelen van nòg meer. Het kwijtraken van mijn vrolijkheid. De kloof tussen mij en de mogelijkheid om gewoon weer een leuk en luchtig mens te zijn. Het besef dat het zomaar keren kan. Het zorgt ervoor dat ik er bewust voor kies dat blije gevoel van trots, bevrijding en kracht zo lang mogelijk vast te houden en zo diep mogelijk tot me door te laten dringen.

Ik kreeg complimenten vandaag. Ik nam afscheid van een groep mensen met wie ik twee maanden lang intensief heb opgetrokken. Ze kennen me niet van ‘ervoor’, voordat de kanker kwam. Het waren andere complimenten. Niet wat ik al twee jaar hoor: dat ik weer zo’n gezonde kleur op mijn gezicht heb, dat mijn haar er beter uit ziet, dat ik er goed uitzie, of dat mijn wenkbrauwen zo mooi bijgetekend zijn. Ook niet dat ik zo sterk ben, of dat ik zo trots mag zijn op wat ik bereikt heb. Nee. Het ging niet over kanker, en ook niet over herstel. Het ging over mij. Over waar ik goed in ben. Over wie ik ben. Over hoe ik in het leven sta. Over mij. Over nu.

Ik zuig het moment en het gevoel diep in me op en recht mijn rug. Ik ben er weer. Ik heb mijn leven terug. En dat maakt mij bijzonder.

Advertenties

Over Www.overwegmetkanker.nl

Over sommige aspecten rond kanker wordt veel gepraat en gedeeld. Met je omgeving, of met andere kankerpatiënten. Zoals de impact van het verlies van je haar, het ziek worden van de chemo, de strijd en de kracht die je voor de ziekte nodig hebt. Er zijn ook heel wat kleine en grote dingen die we niet delen. Of die we veel te weinig delen met de mensen om ons heen. Meestal omdat het voor onszelf ook niet helder is. Het gevolg is dat iedere kankerpatiënt zelf opnieuw het wiel uit moet vinden, in wat helpt tegen die bijwerkingen en klachten. Op deze pagina's zijn tips en ervaringen van kankerpatiënten verzameld over het hanteerbaar maken van de gevolgen van kanker. Om andere patiënten herkenning te bieden, om hen een handvat te geven, en om het makkelijker te maken er met je omgeving over te praten. Zodat je het beter uit kunt leggen, en dus ook betere hulpvragen kunt stellen.
Dit bericht werd geplaatst in Borstkanker, Kanker, Mentaal en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s