Ik zeur niet

Net verhuisd, kende mijn huisarts mij nog niet toen ik de knobbel in mijn borst ontdekte. Ze wist dus ook nog niet hoe ze mijn vragen en klachten moest wegen. Of ik bij die patiënten hoor die snel komen en die je eerst gerust moet stellen om er wat tijd overheen te laten gaan (veel klachten verdwijnen vanzelf mevrouw), of dat ik er zo een ben die alleen komt als het mis is, of al te laat is. Of ergens daar tussenin. Ik ontdekte al snel dat haar standaardbenadering van patiënten geen goede match met mij was. Maar ja, wat doe je dan? Je bent zo afhankelijk van je artsen in alle angsten en bijwerkingen waar je als gevolg van kanker tegen aanloopt… Benoemen dat ik me niet serieus genomen voelde durfde ik niet. Ik had haar broodnodig.

Ik was natuurlijk te jong voor borstkanker, dus toen ik met mijn knobbel kwam, werd ik gerust gesteld. Gelukkig schrijft het protocol (vermoed ik) voor dat je sowieso moet kijken, want pas op de seconde dat zij mijn borst zag, veranderden de blik in haar ogen en de toon van haar stem. Ik werd serieus genomen. En hoe. Sneldiagnose. De dag erna had ik de uitslag.

Ik rolde de operatie en behandelingen in. Ik begreep niet goed voor welke vragen ik bij het ziekenhuis moest zijn en voor welke bij de huisarts. Ik probeerde daar mijn draai in te vinden. Ik kreeg bijwerkingen die niet vaak voorkwamen. ‘Dat is niet bekend als bijwerking, dat zal nogal meevallen’, ik liet me voortdurend met een kluitje in ’t riet sturen, ook omdat ik dan dacht: ‘oh, ik had dus naar ’t ziekenhuis moeten bellen…’

Niet dat ze de bijwerkingen in het ziekenhuis wel direct herkenden. Als je iets krijgt wat niet vaak voorkomt moet je zo ontzettend goed zijn in beschrijven wat je hebt, en er zo van overtuigd zijn dat wat je hebt zo erg is dat er wat aan gedaan moet worden. Ben je te vaag, of mis je de volharding, dan sta je zo met een geruststelling op zak buiten. Ik heb een keer gebeld omdat ik onnoemelijk veel pijn had. De paracetamol voldeed niet. In plaats van extra pijnstilling kreeg ik de boodschap dat ik met mijn gewicht en lengte niet vier keer, maar slechts drie keer per dag 1 gram paracetamol mocht slikken. Drie dagen later belde ik diep jankend en wanhopig terug. Ik wist echt niet meer hoe ik mijn dag door moest komen. De volharding was er zullen we maar zeggen. Ik kreeg onmiddellijk echte pijnstillers voorgeschreven.

Ik kreeg ook een ‘gefybrotiseerd’ lymfevat. De huisarts wist niet wat ik bedoelde met een pijnlijke striem bij mijn oksel. Het ziekenhuis vroeg: ‘Waar zit hij?’ en zei: ‘Je hebt geen okseltoilet gehad, dus de kans dat het komt door de operatie is erg klein. Bovendien zitten lymfeklachten in de arm, niet van je schouder naar je borst, wacht rustig af, verdwijnt vanzelf’. Bij de kapper (laatste knipbeurt voor de chemo) vertelde ik over die hinderlijke pijn in mijn oksel. Ze herkende het direct als wat haar moeder had gehad. Gewapend met de vakterm kreeg ik meteen een doorverwijzing.

Ik ben mijn huisarts dankbaar voor twee momenten: het moment waarop ze mijn knobbel herkende als kanker, en voor het moment waarop ze mij een verwijzing gaf naar de fysiotherapeut die gespecialiseerd bleek in elke denkbare klacht als gevolg van bestraling, lymfeverwijdering, operatie, infuusproblematiek en verkleefd littekenweefsel. Daar vond ik voor alles herkenning, èn een poging tot een oplossing.

Mijn huisarts is tijdens de chemo één keer op bezoek gekomen, ik denk na chemo 1. Ze kwam binnen, vroeg hoe het met me was, en liep naar buiten met de boodschap: ‘Je doet het goed.’ Ik vrees dat dat het moment van definitieve verwijdering is geworden, want het lijkt er veel op dat die conclusie (dat ik goed voor mezelf zorgde en aankon wat me overkwam), haar een vrijbrief gaf af te wachten tot ik zelf met dingen kwam. Ik sprak of zag haar niet, behalve als ik zelf belde.

Mijn bezoeken aan de huisarts na afloop van de chemo bestonden vooral uit momenten waarop ik met vragen kwam waarvan zij niet wist wat ze ermee aan moest. Vermoed ik. Meedenken in conditie-opbouw na kanker, meedenken in mijn angst voor hormoontherapie, meedenken in wat gezond eten na kanker inhoudt, en of ik vitamine D zou moeten slikken… Ik kreeg altijd weer diezelfde glazige blik die plots verdween toen ik mijn bh uittrok. Alleen verdween die blik niet meer en liep ik zonder hulp en antwoorden naar buiten.

Ik heb nu een andere huisarts. Godzijdank aangenomen, ook al viel ik net buiten de regels. Ik ben steeds bang dat ze weggaat of stopt. Ik heb tegen haar ook nog niet durven zeggen wat mijn gebruiksaanwijzing is, maar haar standaard benadering van patiënten geeft mij het gevoel dat ik mijn vragen mag stellen. Dat ik niet gek ben. Dat ik niet zeur. Want ik vind het zo moeilijk om op mijn strepen te staan over klachten waarvan ik graag zou willen dat ze morgen over gingen, of waarvan ik bang ben dat het terugkerende kanker is. Ik heb een huisarts nodig die me niet negeert, ontkent, of bagetalliseert. Dat kan ik namelijk zelf wel.

Advertenties

Over Www.overwegmetkanker.nl

Over sommige aspecten rond kanker wordt veel gepraat en gedeeld. Met je omgeving, of met andere kankerpatiënten. Zoals de impact van het verlies van je haar, het ziek worden van de chemo, de strijd en de kracht die je voor de ziekte nodig hebt. Er zijn ook heel wat kleine en grote dingen die we niet delen. Of die we veel te weinig delen met de mensen om ons heen. Meestal omdat het voor onszelf ook niet helder is. Het gevolg is dat iedere kankerpatiënt zelf opnieuw het wiel uit moet vinden, in wat helpt tegen die bijwerkingen en klachten. Op deze pagina's zijn tips en ervaringen van kankerpatiënten verzameld over het hanteerbaar maken van de gevolgen van kanker. Om andere patiënten herkenning te bieden, om hen een handvat te geven, en om het makkelijker te maken er met je omgeving over te praten. Zodat je het beter uit kunt leggen, en dus ook betere hulpvragen kunt stellen.
Dit bericht werd geplaatst in Behandelingen, Bijwerkingen, Borstkanker, Kanker, Specialisten en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Ik zeur niet

  1. A. van der Veen zegt:

    Je slaat de spijker op zijn kop!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s