Meeleven en inleven

Een van de ergste dingen aan kanker waar je voordat het je overkomt geen weet van hebt vind ik ‘wat het met je sociale contacten doet’. En dan bedoel ik niet het proces van vrienden die kennissen worden en kennissen die de mooiste vrienden blijken. Ik bedoel het feit dat je doordat je ziek bent een kant van mensen leert kennen die je liever niet had willen zien. De schaduwkant van onvermogen, onbeholpenheid en teveel met jezelf bezig zijn. De onhandige reacties van de mensen om je heen, hoe goed bedoeld vaak ook, veranderen hoe je naar hen kijkt. Ook al is dat het laatste wat je wilt. Want je wilt hen blijven zien als de vertrouwde vrienden en collega’s die ze voor je waren.

Ik vrees dat ieder mens hetzelfde is: je weet niet meer van de wereld dan je zelf hebt mee gemaakt. Dus zeg je domme dingen. Je zoekt in contact met anderen naar overeenkomsten en herkenning. Dus kom je met verhalen die kwetsend zijn. Je ontwijkt problemen of probeert ze zo snel mogelijk op te lossen. Dus blijf je weg. Je wilt een ander helpen waar je denkt dat dat gepast is. Dus geef je adviezen die niet werken.

Kanker is groot, duurt lang en is onoverzichtelijk. Als je niet weet wat je moet zeggen ga je ratelen of klap je dicht. Je bent bang teveel te zijn, of in herhaling te vallen. En je slaat op de vlucht, in woorden of daden, op momenten waar je je geen raad mee weet.

Ik heb de meest pijnlijke reacties van mensen op moeten vangen. Ik vertelde, toen ik nog niet wist wat mijn prognose was, dat ik bang was. Ik kreeg hele verhalen over me heen van die-en-die die overleden waren aan kanker en hoe snel dat was gegaan of hoe naar het ziektebed was geweest. Ik vertelde hoe moeilijk ik het vond dat sommige vrienden niet wisten hoe ze er voor me konden zijn, en daarom maar afstand hielden. Ik kreeg het advies al mijn vrienden meteen te laten vallen. Ik vertelde over borstkanker hebben en kreeg te horen over een knobbel-die-godzijdank-een-cyste-bleek-want-anders-was-de-wereld-opgehouden-te-bestaan. En ik kreeg in het begin heel veel kaartjes, maar na kaart twee en drie droogde de stroom op. Mensen durven niet op te schrijven: ‘ik denk nog steeds aan je, kon ik maar meer voor je doen’, en doen dan maar niks.

Het is een heel proces geweest voor me, daar mijn weg in zoeken. Eerst werd ik kwaad, daarna voelde ik me gekwetst en onzeker. Was ik dan echt zo onbelangrijk? Waren mensen dan echt zo slecht? Had ik me echt zo vergist in mijn vrienden? Daarna besloot ik ‘hoe mensen zijn’ te omarmen, me realiserend dat ik zelf exact dezelfde domme reflexen heb als de mensen om me heen: teveel over mezelf praten, niet goed luisteren, er lompe adviezen uitflappen, niet weten wat ik kan doen, denken dat anderen veel belangrijker voor die persoon zijn en daarom afstand houden…

Meeleven en inleven zijn niet voor niets twee verschillende woorden. Mensen doen hun best om met de ander mee te leven. Maar om op een passende manier mee te kunnen leven, moet je je in kunnen leven in hoe het voor de ander is. En laten we eerlijk zijn. Dat weet je niet als het je zelf niet overkomen is en als het je overkomen is weet je niet of de ander het net zoals jij beleeft.

Je kunt van je vrienden verwachten dat ze met je meeleven, maar je kunt niet van hen verwachten dat ze zich in jou verplaatsend, altijd het juiste zullen doen. Daarvoor is het soms nodig dat je zelf de eerste stap zet en aangeeft wat je van hen nodig hebt of wat hun reactie met je doet. Ze kunnen niet weten hoe het voor jou is, dat kunnen ze alleen ‘leren’ door het van jou te horen. En ze kunnen dat niet voor je invullen. Niets zo pijnlijk als een goede bedoeling die snoeihard mis kleunt. Dus zeg het. Vertel het. Hoe het voor jou is. Want ze zullen je dat niet altijd durven vragen. Terwijl ieder mens vooral ook bang is om het fout te doen. Juist omdat je belangrijk voor hen bent.

20140622-131719-47839260.jpg

Advertenties

Over Www.overwegmetkanker.nl

Over sommige aspecten rond kanker wordt veel gepraat en gedeeld. Met je omgeving, of met andere kankerpatiënten. Zoals de impact van het verlies van je haar, het ziek worden van de chemo, de strijd en de kracht die je voor de ziekte nodig hebt. Er zijn ook heel wat kleine en grote dingen die we niet delen. Of die we veel te weinig delen met de mensen om ons heen. Meestal omdat het voor onszelf ook niet helder is. Het gevolg is dat iedere kankerpatiënt zelf opnieuw het wiel uit moet vinden, in wat helpt tegen die bijwerkingen en klachten. Op deze pagina's zijn tips en ervaringen van kankerpatiënten verzameld over het hanteerbaar maken van de gevolgen van kanker. Om andere patiënten herkenning te bieden, om hen een handvat te geven, en om het makkelijker te maken er met je omgeving over te praten. Zodat je het beter uit kunt leggen, en dus ook betere hulpvragen kunt stellen.
Dit bericht werd geplaatst in Borstkanker, Kanker, Mentaal, Sociaal en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s