Hoe houd ik contact met mijn omgeving?

Ik ving een gesprek op in de trein. Het ging over Facebook. De mogelijkheden ervan. Hoe lastig het kan zijn als een goede bekende van je als een dolle berichten post en verwacht dat je hem of haar volgt, terwijl dat niet jouw ding is. Ik volgde het gesprek met halve aandacht. Totdat ineens een zin hard en venijnig binnenkwam:

“Oh, maar je kunt instellen dat je van iemand geen berichten krijgt op je tijdlijn. Ik heb een vriend met kanker en die post daarover. Ik hoef niet zonodig mee te krijgen hoe ie daaraan doodgaat.”

Mijn hemel, wat hard. En ergens ook gewoon waar. Facebook is een medium dat leuk en gezellig wil zijn en je opent het ook met dat doel. Je kunt als iemand daar nare berichten plaatst (tenzij je die persoon van je tijdlijn weert) niet kiezen wanneer je die berichten ziet of hoe ze bij je binnenkomen. Het overvalt je en die overval kan ongewenst zijn.

Toen ik zelf ziek was hield ik een groepsmail bij waarin ik mensen op de hoogte hield over uitslagen en behandeling en hoe het mentaal met me ging. Ik had gemerkt dat mensen het moeilijk vonden om te vragen hoe het met me was, maar dat ze het wel wilden weten. Zelf wilde ik niet steeds hetzelfde verhaal over telefoon of mail moeten herhalen en ik wilde kunnen kiezen wie mijn verhaal hoorde en wie niet. Dus koos ik voor mail en niet voor een blog. Bij een medium als Facebook voelde ik me niet ok. De gedachte dat mensen een bericht over kotsmisselijk zijn van chemo gaan liken… Ik vond dat te krom.

Er waren mensen die vonden dat een groepsmail te onpersoonlijk was. Maar mijn pogingen om een groep in de BCC te mailen, om daar enigszins aan tegemoet te komen, belandden in de spam. Ik had de puf niet om iedereen individueel op de hoogte te houden, eenvoudigweg omdat ik te moe was, maar ook omdat gestelde vragen voor mij te confronterend konden zijn. En ik wilde écht graag mensen op de hoogte houden, omdat dat mijn isolement doorbrak, omdat ik dan aan kon geven wat ik van hen nodig had en pijnlijke onwetende vragen of goedbedoelde wrange adviezen kon vermijden. Dus hield ik die groepsmail vol.

Een ander vond dat ik een Blog moest aanmaken, omdat mijn mail bij haar zo confronterend tijdens werktijd binnenkwam. Als ik een Blog had zou zij het moment van lezen kunnen kiezen. Ik begreep dat dat vervelend was, en hoopte er maar op dat ze die mails zou lezen als ze er aandacht voor kon hebben. En dat mensen die ze niet wilden lezen op delete zouden drukken. Ik rekende er niet op dat mensen alles gelezen hadden. Ik stelde me zo min mogelijk eisend op, maar wilde wel doen wat binnen mijn bereik lag om de aansluiting met de mensen die belangrijk voor me waren in stand te houden. Een blog was me toch te vrijblijvend, en te openbaar voor de kwetsbaarheid van mijn berichten.

Of mijn keuze de beste was weet ik niet. Het is gewoon moeilijk, een balans vinden tussen je eigen behoefte en mogelijkheden en die van je omgeving. Mensen willen betrokken zijn, maar dat past niet zonder meer in hun leven. Jij wilt je gesteund weten, maar lang niet elke vorm van aandacht is er een die je helpt. Het maakt niet uit wàt je doet, als je er maar aan denkt je omgeving te vertellen wat jij van hen verwacht en op welke manier je contact wilt onderhouden. Doe je dat niet, dan is de kans te groot dat mensen uit respect afstand houden, waardoor jij onbedoeld en ongewild in een isolement belandt.

Advertenties

Over Www.overwegmetkanker.nl

Over sommige aspecten rond kanker wordt veel gepraat en gedeeld. Met je omgeving, of met andere kankerpatiënten. Zoals de impact van het verlies van je haar, het ziek worden van de chemo, de strijd en de kracht die je voor de ziekte nodig hebt. Er zijn ook heel wat kleine en grote dingen die we niet delen. Of die we veel te weinig delen met de mensen om ons heen. Meestal omdat het voor onszelf ook niet helder is. Het gevolg is dat iedere kankerpatiënt zelf opnieuw het wiel uit moet vinden, in wat helpt tegen die bijwerkingen en klachten. Op deze pagina's zijn tips en ervaringen van kankerpatiënten verzameld over het hanteerbaar maken van de gevolgen van kanker. Om andere patiënten herkenning te bieden, om hen een handvat te geven, en om het makkelijker te maken er met je omgeving over te praten. Zodat je het beter uit kunt leggen, en dus ook betere hulpvragen kunt stellen.
Dit bericht werd geplaatst in Borstkanker, Kanker, Sociaal en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s