In het zwarte gat

Er zijn drie dingen breed bekend over kanker: je wordt ziek van de chemo, je verliest je haar, en als het voorbij is val je in een zwart gat. Dus toen ik alledrie gehad had dacht ik: ‘Check, been there, done that, ik ga weer door met leven.’ Viel dat even tegen.

Ik ben niet één, maar drie keer in het zwarte gat gestuiterd: het zwarte gat na behandeling, het zwarte gat na herstel en het zwarte gat na kanker. Dat woord ‘zwarte gat’ begrijp ik wel, vrolijk is het niet, maar het is niet zo dat het alleen maar zwart is. Het is juist dat ik verstrikt raakte in de kluwen van emoties die er ineens waren. Zowel positief als negatief. Ik wist me er geen raad mee. De angst, de hoop, het verdriet, de boosheid, het willen, het niet durven. En al die flarden van herinneringen. En al die vragen waar alleen het verstrijken van de tijd antwoord op heeft.

De eerste keer wist ik dat het zou komen, het zwarte gat. Dat moment als de chemo en bestraling klaar zijn en het ziekenhuis je loslaat, tot er een controle met uitslag is. Sinds de tumor ontdekt werd ben je geleefd door je ziekte. Vanaf het moment dat je hoorde dat je kanker had ben je in een stroomversnelling terechtgekomen. Van afspraken voor onderzoeken, naar afspraken voor uitslagen, naar afspraken voor behandelingen, naar het ritme van bestraling en de cyclus van de chemo, of andersom. Van diagnose, naar prognose, naar behandeling. Je had een modus gevonden, een manier waarop jij met die ziekte en behandelingen om wilde gaan, en ineens valt dat automatisme weg. Je moet het zelf gaan doen, zelf je dagen vullen, weer echte plannen maken, zorgen dat je herstelt. Artsen geven je ineens de verantwoordelijkheid over je leven terug. Kom op, je gaat ervoor! En je lichaam fluit je terug.

Het tweede zwarte gat kwam toen ik me eindelijk beter ging voelen. Dat chemobrein was minder, de vermoeidheid was beter, ik was weer terug aan het werk, alhoewel niet helemaal terug op het oude niveau. Ik had besloten hoe ik met het feit dat ik kanker had gehad om wilde gaan, wat en hoe ik wilde eten, was gewend aan de medicijnen, wist wat ik wilde vertellen als mensen vragen stelden. De routine van mijn leven kwam terug. Ik kon stoppen met het automatisme om te overleven. Dus ik kreeg tijd om te verwerken. En daar was die warboel aan emoties weer. Waarom mij dat was overkomen. Wat het me had gekost. Wat ik was kwijt geraakt. Wat er van mijn leven over was. Wat ik van mijn leven terug wilde. Of ik door durfde leven. Of ik durfde hopen op gezondheid. Hoewel ik amper iets durfde te willen, moest ik mijn hoop en dromen weer oppakken.

Het derde zwarte gat had ik niet verwacht. Dat kwam toen ik weer terug de oude was. Ik had zo geknokt om terug te krijgen wat ik had: weer gewoon aan het werk, weer een actief sociaal leven, weer kunnen doen wat ik altijd al had gedaan. Toen ik dat had bereikt en het automatisme van beter worden wegviel, stond ik daar en keek ik naar mezelf. Ik was vergeten me af te vragen of ik die persoon die ik ‘ervoor’ was nog wel kon zijn en of ik dat leven dat ik had nog wel wilde hebben. Ik had zo’n lange tijd geen enkele beslissing zelf hoeven te maken, omdat alles verklaard en verantwoord werd uit de drive en drang om beter te worden. Nu ik beter was kwam de vraag terug wat ik eigenlijk écht wilde. En ik was niet (meer) gewend daar antwoord op te geven. Dus belandde ik weer in een kluwen van emoties. Ging ik opnieuw door de verwerking heen van wat me overkomen was en wat dat met me gedaan had. Hoewel ik niet wist wat ik wilde, kreeg ik de ruimte terug om zelf mijn keuzes te bepalen.

De ziekte heeft me veranderd. Bewuster gemaakt. Gerichter gemaakt. Banger gemaakt. Dichter bij de kern van mezelf gebracht. Dat is wat ik niet vind kloppen aan dat woord: ‘zwart’ gat. Want juist doordat ik daar doorheen ging, kleurde ik mijn leven weer in.

20140510-095404.jpg

Advertenties

Over Www.overwegmetkanker.nl

Over sommige aspecten rond kanker wordt veel gepraat en gedeeld. Met je omgeving, of met andere kankerpatiënten. Zoals de impact van het verlies van je haar, het ziek worden van de chemo, de strijd en de kracht die je voor de ziekte nodig hebt. Er zijn ook heel wat kleine en grote dingen die we niet delen. Of die we veel te weinig delen met de mensen om ons heen. Meestal omdat het voor onszelf ook niet helder is. Het gevolg is dat iedere kankerpatiënt zelf opnieuw het wiel uit moet vinden, in wat helpt tegen die bijwerkingen en klachten. Op deze pagina's zijn tips en ervaringen van kankerpatiënten verzameld over het hanteerbaar maken van de gevolgen van kanker. Om andere patiënten herkenning te bieden, om hen een handvat te geven, en om het makkelijker te maken er met je omgeving over te praten. Zodat je het beter uit kunt leggen, en dus ook betere hulpvragen kunt stellen.
Dit bericht werd geplaatst in Borstkanker, Kanker, Mentaal, Werk en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s