De eenzaamheid van kanker

Kanker is eenzaam. Het is tegen me gezegd toen ik het nog niet kon begrijpen. Hoewel ik inmiddels weet dat het waar is, besef ik eigenlijk nog steeds niet in de volle breedte hoe het zit met die eenzaamheid en kanker. Het heeft zoveel impact. En het zit overal, raakt aan zoveel. En het is zo moeilijk om het uit te leggen. Ook aan jezelf.

De angst is eenzaam. Al die momenten waarop het ergens steekt in je lijf en je bang bent dat het misschien toch een uitzaaiing is.

Of de vrienden die niet weten hoe ze met je ziekte om moeten gaan. Hoe overbrug je de grote verschillen tussen hun leven dat doorgaat en dat van jou dat stilstaat? Behalve de vraag wat je daarmee moet, of en hoe je het contact tòch wilt onderhouden, is het vooral zo zuur dat je het vanzelfsprekende geloof bent kwijt geraakt dat je op hen kon bouwen. En dat zij op jou kunnen bouwen.

Het angstige wachten op uitslagen. De tijd die je wegkijkt. De herinneringen van de ruimtes in het ziekenhuis. Het gevoel dat je onmiddellijk bekruipt als je er weer komt.

Moeten toezien hoe het niet alleen jou, maar ook je naasten raakt en hoe het verstandhoudingen beïnvloedt.

Het niet weten hoe het zal zijn, die eerste chemodag, de haaruitval, het bestralingsapparaat, het naar uitslagen toeleven, het gat erna, het met twee handen aangrijpen van behandelingen, het twijfelen aan behandelingen.

Het alweer aan specialist nummer zoveel moeten vertellen van je verhaal.

Het weten dat het altijd erger kan. Wat je hebt, kun je kwijt raken. Het weten dat je de vanzelfsprekendheid van het leven bent verloren. ‘Mij overkomt dat niet’ en ‘Het zal heus zo’n vaart niet lopen’ gaan niet meer op voor jou.

Het verschil tussen patiënt zijn en partner van. De patiënt rouwt om het verlies van wat hij had, de vernieling van zijn lichaam. De partner leeft mee, lijdt in de machteloosheid en de pijn van de ander, maar is vooral ook bang zijn partner kwijt te raken. Waar de patiënt vecht tegen de bijwerkingen en gevolgen van behandelingen, is de partner vooral opgelucht dat die behandelingen hoop op leven geven.

Of die momenten nadat je voor controle in het ziekenhuis bent geweest en weet dat je door mag: dat moment erna, als je je op een plek op de wereld begeeft waar ‘ze het niet weten’ en je voelt hoe alles in slow motion aan je voorbij trekt.

Dat treurige gevoel dat vaak komt na de euforie van een goede uitslag. Je hebt een vrijbrief voor nu, maar je krijgt je verleden er niet door terug en je toekomst blijft onzeker.

De eerste keren iets weer doen. De herverovering van een hobby, of een plaats waar je niet kon komen of iets wat je niet kon eten. Je neemt alles zo intens waar. De geluiden, de geuren, hoe het voelt. Alles komt dubbel bij je binnen.

De eerste keer weer stiekem nagels bijten, de eerste keer scheren, de eerste keer verbranden in de zon, de eerste keer weer spierpijn: momenten van ongemak die symbolen zijn van je lichaam dat herstelt.

Maar ook de artsen die je zoveel niet vertellen. Al die bijwerkingen waarvan je niet weet dat ze komen. Het ondergaan. Het dragen. Het hopen dat het overgaat. De lijdzaamheid.

Het weten dat artsen ook maar mensen zijn. En mensen maken fouten. Of mensen verbergen de verantwoordelijkheid achter routine. Kiezen voor protocollen in plaats van maatwerk. Ook door het gebrek aan tijd. Je wilt je aan hen overgeven. Blind vertrouwen. Maar dat kan maar gedeeltelijk.

Het niet weten wat je serieus moet nemen van je klachten. Wat wordt herkend door artsen en wat als onzin weggewimpeld? Wat krijgt de boodschap ‘het hoort erbij, herstel kost een tot twee jaar’? Hoe bepaal je wat je moet proberen te negeren en uitzitten, of waarover je juist naar je arts toe moet? Hoe weet je of iets door de kanker of door de chemo komt? Of dat het juist helemaal niets met die ziekte te maken heeft?

Of de angst dat het blijft: die vermoeidheid, dat suffe en vage; dat chemobrein; dat snel emotionele; die kramp in je benen en voeten; die slapheid van je lijf; die pijn bij je litteken; die bal energie op die bestraalde plek. Je negeert het elke dag weer, in de hoop dat het overgaat. En omdat je niet moet klagen.

Op al die momenten waarop je bang bent, beslissen moet, blij bent om uitslagen, het leven viert, verbaasd bent, verbijsterd of verdrietig. Hoewel je die momenten deelt met anderen, sta je toch alleen. Want het is maar amper uit te leggen. Ook aan jezelf.

———–

Wil je meer lezen over wat kanker krijgen met je doet? De rubriek ‘impact van kanker‘ op de site http://www.overwegmetkanker.nl gaat hier verder op in. 

Advertenties

Over Www.overwegmetkanker.nl

Over sommige aspecten rond kanker wordt veel gepraat en gedeeld. Met je omgeving, of met andere kankerpatiënten. Zoals de impact van het verlies van je haar, het ziek worden van de chemo, de strijd en de kracht die je voor de ziekte nodig hebt. Er zijn ook heel wat kleine en grote dingen die we niet delen. Of die we veel te weinig delen met de mensen om ons heen. Meestal omdat het voor onszelf ook niet helder is. Het gevolg is dat iedere kankerpatiënt zelf opnieuw het wiel uit moet vinden, in wat helpt tegen die bijwerkingen en klachten. Op deze pagina's zijn tips en ervaringen van kankerpatiënten verzameld over het hanteerbaar maken van de gevolgen van kanker. Om andere patiënten herkenning te bieden, om hen een handvat te geven, en om het makkelijker te maken er met je omgeving over te praten. Zodat je het beter uit kunt leggen, en dus ook betere hulpvragen kunt stellen.
Dit bericht werd geplaatst in Borstkanker, Kanker, Mentaal, Sociaal en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op De eenzaamheid van kanker

  1. Anke zegt:

    In de laatste zinnen zeg je werkelijk alles.. mooi..herkenbaar

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s